شاهنامه فردوسی، پاسدار هویت تاریخی ملت ایران است

سفیر ارمنستان در ایران، شاهنامه فردوسی را پاسدار هویت ایران دانست و گفت: شاهنامه نامیرای فردوسی، این حماسه ملی که ارزش آن در گذر زمان کاسته نشده، به ما آموخته است که زبان قادر به حفظ هویت تاریخی کل یک ملت است.

به گزارش پایگاه خبری آوای شاهنامه، گریگور هاکوپیان، در آیین روز پاسداشت زبان فارسی و بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی که روز  چهارشنبه ۲۴ اردیبهشت، در تالار قلم کتابخانه ملی ایران برگزار شد، اظهار داشت: زمانی که درباره زبان فارسی سخن می‌گوییم، تنها واژگان و دستور زبان را مد نظر نداریم؛ سخن از زبانی است که پدیده‌ای به وسعت یک تمدن با آن هم‌نفس است و زمانی که تمدن می‌خواهد درباره خود سخن گوید، از قهرمانان خود حکایت کند و از درد و عظمت یاد کند، تنها از یک نام وام می‌گیرد و آن شاهنامه است.

وی با تاکید بر اینکه زبان، یادنامه نسل اندر نسل عظمت، فتوحات، غم‌ها، سروده‌ها، مناجات‌ها و. شناسنامه هویتی یک ملت است، افزود: ما ارمنیان معتقدیم که زبان وجدان ماست، دود برخاسته از اجاق خانه ماست و به هنگام سخن گفتن درباره زبان خاص خود به آن صفت مادری داده و همچون مادر خود آن را دوست می‌داریم و نوازشش می‌کنیم.

سفیر ارمنستان در ایران بیان کرد: یقیشه مورخ نامی قرن پنجم ارمنیان به ‌طرز ویژه‌ای به وصف زبان‌های مختلف پرداخته و از زبان یونانی را نرم و لطیف، زبان رومی را قوی و زورمند، زبان فارسی را پرشکوه و پرجلال، زبان هندی را خوش‌نوا و زبان ارمنی را شهدآسا توصیف کرده است و در این میان زبان فارسی با همه شکوه و جلال، صمیمیت و عمق خود در گنجینه تمدن جهانی جای دارد.

وی روز بزرگداشت فردوسی را «روز  زبان و هویت» نامید و خاطر نشان کرد: این روز، نه تنها به مردم ایران، بلکه به همگی ما تعلق دارد. مردم ارمنی و فرهنگ ارمنستان، در قرون متمادی، با شگفتی نجیبانه و صمیمیت، با زبان فارسی برخورد کرده‌اند. از سروده‌های سایات نوا تا کاوش‌های سبک‌شناختی هوهانس تومانیان و یقیشه چارنتس، همواره کوبه‌های صوتی زبان همسایه را شنیده‌ایم.

هاکوپیان افزود: فرهنگ‌های ما هیچ‌گاه جدا و دور از هم نبوده‌اند. زبان‌های ما در کاروانسراهای تبریز، هنرکده‌های اصفهان، میدان‌های تهران، گلستان‌های شیراز و حتی در این‌گونه تالارها یکدیگر را ملاقات کرده‌اند.

وی افزود: شاهنامه، فقط پدیده‌ای پارسیانه نیست. در وجود شاهنامه همان روحی است که در «ایلیاد و ادیسه» هومر، «ماهابهاراتان» هندی، و یا «داویت ساسونی» که ما ارمنیان تعلق خاصی نسبت به آن داریم، نهفته است.

سفیر ارمنستان در ایران خاطر نشان کرد: نخستین دیدار من با شاهنامه، نه در تهران و نه در شیراز، بلکه در دانشگاه دولتی ایروان که یکی از کلاس‌های آن نام فردوسی بزرگ را دارد، صورت گرفت، در زمان مطالعه، بخش رویارویی فاجعه‌بار رستم و سهراب در شاهنامه، داستان دیدار داویت و فرزندش محر را در داویت ساسونی به یاد می‌آوردم که تقارن جالبی است.

وی اظهارداشت: هر دو اثر زاییده آداب و سنن شفاهی هستند؛ هر دو تصویر روح ملی را شجاعانه، آزادی‌خواهانه و هرازگاهی فاجعه‌بار بازآفرینی می‌کنند و داستان‌های هر دو نیز، سینه به سینه توسط مردم نسل به نسل منتقل شده و به نماد هویت ملی تبدیل شده است.

وی اضافه کرد: رستم و داویت از دو داستان جداگانه هستند اما آنان با همان زبان، یعنی زبان شجاعت سخن می‌گویند، سلاحشان متفاوت است اما انگیزه نبرد و پیکارشان یکی است؛ آزادی، عزت و میهن.

هاکوپیان با بیان اینکه، زبان، فارغ از محل زایش و پیدایش آن، در مکانی زندگی می‌کند که دوستش دارند و هرازگاهی این عشق و علاقه با بیانی ساده ابراز می‌شود، گفت: «فارسی شکر است»؛ زیرا زبان عشق، شور و عاطفه، مبارزه و پیکار است.

سفیر ارمنستان در ایران خاطر نشان کرد: بگذارید زبان فارسی کماکان طنین‌انداز باشد و از ادبیات، علم، معماری، موسیقی و عشق قوام یابد. بگذارید زبان فارسی همواره هچون امروز، زنده و شاداب و نام فردوسی بسان زبانی که خود، منجی آن بود و جاودانه‌اش ساخت، ابدی و مانا باشد.